1 februari 1921 werd te Nieuwmoer de Fanfare en Toneelmaatschappij De Heidebloem boven de doopvont gehouden. Met als voorzitter Corneel Van Gool, secretaris Jozef Augustijns en penningmeester (toen heette dat nog schatbewaarder) Leon Oerlemans, startte de vereniging met drieënveertig leden en eenendertig ereleden. Toenmalig onderpastoor E.H. Kuypers gaf de eerste muzieklessen tot de maatschappij op eigen benen kon staan, waarna Gerard Nelen, uit Horendonk, de eerste dirigent werd. 
 

In 1950 voegden "De Verenigde Koffiebranders" bij hun pakjes koffie van "'t koffiemoleke" een serie van 100 foto's van muziekverenigingen, waaronder deze van de Fanfare De Heidebloem.	Fanfare De Heidebloem in 1950. Toen nog zonder uniform maar met kepie.

Zestig jaar lang was de fanfare niet weg te denken op vrolijke feesten, Vlaamse kermissen, festivals en karnavalvieringen : een typische dorpsfanfare zoals je die destijds in het Vlaamse land overal aan kon treffen.

In 1981 scheelde het slechts een haartje of De Heidebloem was vroegtijdig uitgebloeid. Onder impuls van de toenmalige voorzitter Jef Herrijgers werd het noodlot op het nippertje afgewend. De vijftien muzikanten die waren overgebleven schreven zich in voor de lessen notenleer aan de Muziekacademie der Noorderkempen en waren vastbesloten te werken aan een nieuwe toekomst en een nieuw imago. Dat het fris en jong bestuur bereid was de lat hoog te leggen mocht blijken uit het feit dat ze voor de muzikale leiding beroep deden op Willem Van Hout. Werd de Heidebloem vroeger vooral geassocieerd met pintenmuziek dan is sinds 1981 ernstig werk gemaakt om daar verandering in te brengen. Het folkloristisch aspect heeft duidelijk heel wat terrein ingeboet ten gunste van meer artistiek gerichte objectieven. Deze kentering werd vooral duidelijk in 1987 met het behalen van de eerste provinciale titel. Het palmares is sindsdien gestadig voller komen te staan. Ook al zijn de muzikale uitspattingen van de fanfare van voor 1981 te verwaarlozen, toch is het bestaan van die oude vereniging voor het huidige concertorkest van onschatbare waarde geweest. Het is immers onwaarschijnlijk dat het ooit zo ver gekomen was zonder de toen reeds aanwezige instrumenten en (vooral) zonder het spaarvarken dat voor het onontbeerlijke startkapitaal heeft gezorgd.