Vijf keer per jaar verspreid De Heidebloem een infoblad op 500 exemplaren. Hieronder krijgt U een greep uit de teksten van het meest recente nummer : 

 De Heidebloem stelde zich voor 

16 januari opende het Heidebloemjaar met de showavond van onze twirlafdeling. De meisjes hadden samen met de werkgroep en enkele hulpvaardige papa’s en mama’s een leuk verhaaltje voorzien van muziek en dans. Het verhaal draaide om twee meisjes die, na het bekijken van een dansfilm, op zoek gingen naar gelijkgezinden om ook zo’n zang en dansgroep samen te stellen. Daarvoor konden ze beroep doen op niet meer of minder dan de “Heen-Waar-En-Terug-Machine”, een soort teletijdmachine, waarmee ze doorheen de geschiedenis reisden en op de meest uiteenlopende plaatsen terechtkwamen.

Aan de showavond werd meegewerkt door alle meisjes van de twirlvereniging. Voor alle duidelijkheid : dit soort show heeft eigenlijk weinig gemeen met twirling. Als je weet dat aan deze twee uur durende voorstelling al snel drie maanden hard labeur vooraf gingen, dan denkt u misschien, nou, daar is toch behoorlijk hard aan gewerkt. Wel, aan een twirlshow van drie minuten wordt al gauw acht maanden gesleuteld vooraleer hij klaar is om op een wedstrijd voor de jury te brengen. Maar dat wil nog niet zeggen dat die showavond zomaar in elkaar gesmeten was. Wie er bij was moét gewoon gevoeld hebben dat er een hechte vriendenkring op het podium stond. Het enthousiasme van onze meisjes droop van de scene.

Wat u ook zeker niet ontgaan zal zijn : de snelheid waarmee de meiden constant van kleding wisselden en het schijnbaar onuitputtelijk aantal kleedjes dat de revue passeerde. Daarvoor stond er achter de coulissen een heel team te stressen. Aan het einde van de avond had die ruimte meer weg van een slagveld dan van een kleedkamer. 

Een week later was het de beurt aan de rest van de muziekvereniging. Op zondag 24 januari verzorgden de muzikanten van de Heidebloem een muzieknamiddag in feestzaal De Schuur. In nauwelijks tweeënhalf uur kregen de toehoorders een overzicht gepresenteerd van al datgene waar onze vereniging zich op muzikaal vlak mee bezig houdt.

Begonnen werd er met het begin : de opleiding van nieuwe muzikanten. Twee jaar geleden begonnen twaalf leerlingen aan een cursus notenleer, een jaar later kozen zij zich een instrument en in januari, na een dik jaar oefenen, werden ze voor de leeuwen gegooid. Er zijn meer dan één reden op te noemen om deze prille muzikanten zo snel voor het voetlicht te brengen. Eerst en vooral wilden wij jullie laten zien op welke manier wij ook toekomstgericht werken aan het muzikale peil van de vereniging. Daarnaast is het ook belangrijk voor de muzikanten zelf, om al vrij snel te wennen aan het spelen voor publiek. Het is heus niet zo evident om een werkje, hoe eenvoudig ook, dat thuis tussen vier muren perfect lijkt te lopen, voor publiek op een aanvaardbaar niveau te spelen. Een derde reden is uiteraard de motivatie. Als je dag in dag uit moet oefenen om je muzikale peil op te krikken, dan helpt het je een heel eind vooruit als je ook op korte termijn bepaalde doelen voorgeschoteld krijgt. Zo’n voordracht is een ideale gelegenheid om naar toe te werken en je opleidingsniveau een boost te geven. Dat spelen voor publiek de een wat beter afgaat dan de ander, dat is nu eenmaal een gegeven waar je mee moet leven. De één klapt dicht, de ander vindt het heerlijk. Maar gaandeweg zullen ze er allemaal hun voordeel mee doen.

Na deze debutanten kregen we het concertje van het opleidingsorkest “Samenspelensemble de Heidebloem”. Vorig jaar kreeg dit vernieuwde ensemble nog de gelegenheid om de muzikale middag helemaal alleen te verzorgen. Deze keer moesten ze de aandacht delen met alle andere heidebloemmuzikanten. Daar stond tegen over dat ze dit keer voor een dik gevulde feestzaal mochten spelen. Chantal Van Hout, de dirigente van dit instaporkest, bewees dat de schitterende prestatie van vorig jaar geen toevalstreffer was. De lat werd hoog gelegd. Per slot van rekening wisten de toehoorders nu al, sinds de puike prestatie van een jaar eerder, wat de mogelijkheden waren van dit samenspel. Bovendien werden de muzikanten nu onttrokken uit hun eigen habitat, vorig jaar debuteerden ze immers voor publiek in het repetitielokaal. Maar daarenboven bestond dat publiek deze keer niet alleen uit de mama’s en de papa’s, maar hing er zo’n honderdvijftig man aan hun lippen. Maar Chantal en haar pupillen bleven probleemloos overeind, ondanks de kurkdroge akoestiek van de feestzaal.

Na de pauze, noodzakelijk om het podium om te bouwen, maakte het groot concertorkest handig gebruik van de gelegenheid om te testen in welke mate ze met de voorbereidingen naar het lenteconcert op schema zat. Met twee totaal uiteenlopende genres (een concertwerk en een medley van Johnny Cash) demonstreerden ze waartoe al dat geoefen van de debutanten en het opleidingsorkest ooit zal moeten leiden. Uiteraard hoorde aan het eind van deze muzikale middag ook de traditionele afsluiter “De Heidebloemmars”. Slechts één afdeling uit het muzikale aanbod van de Heidebloem kwam niet aan bod : de Heathflower Bigband, maar om die aan het werk te horen, krijgt u eind mei ruimschoots de gelegenheid. Zij zijn in februari terug de repetitiezaal ingedoken om, in hun nieuwe bezetting, te werken aan het programma van de jaarlijkse bigbandhappening.

Pierre Van Gastel

Het schrijven van het ene artikel brengt een mens al eens op gedachten voor het volgende. Zo dacht ik : waarom wordt er alleen teruggeblikt op de carriere van een muzikant als hij zijn instrument aan de wilgen hangt ? Waarom niet eens een muzikant in het zonnetje zetten terwijl hij zijn zweetklieren nog op de proef stelt achter de pupiter en zich de lippen nog blauwblaast in een gevecht met zijn instrument ? Vandaar dat we u nu alvast onze nieuwe serie voor de volgende infoboekjes kunnen aankondigen : mogelijk is dit wel de laatste terugblik op de afgesloten carrière van een muzikant, want vanaf volgende keer nemen we telkens een ander Heidebloemlid bij het nekvel en krijgt u hem vervolgens breed uitgesmeerd op papier.

Bij een terugblik op Pierre als muzikant, keer ik meteen terug naar mijn prilste herinneringen bij de Heidebloem. Meer dan veertig jaar geleden wandelde ik als schuchter bleuke het repetitielokaal binnen. Dat was toen nog in het zaaltje van café “De Ster”, tegenwoordig “de Turfsteker”. Achter de trommels zaten toen mijn vader én Pierre van Gastel. Achter de trommels, want een drumstel werd toen in de fanfare nog niet gebruikt. Pierre was diegene die altijd gemakkelijk te lokaliseren was, want constant liep hij te zingen of te fluiten. Het was dan ook geen wonder dat hij degene was die bij het orkestje Bier-Borrel van achter het drumstel de zangstem voor zijn rekening nam. Toen op het einde van de zeventiger jaren de fanfare op het failliet leek af te stevenen, bleef hij niet bij de pakken zitten. Hij schreef zich in aan de Muziekschool der Noorderkempen (tegenwoordig academie Muzarto) voor notenleerlessen en ging er vervolgens klarinet studeren. Nadat ook de rest van de overgebleven muzikanten het licht had gezien en de huidige muziekvereniging op de rails werd gezet, ruilde hij die klarinet in voor een saxofoon. Eerst de altsax, daarna de bariton. Tussendoor begeesterde hij ook zijn dochters Martine en Annelies, die beiden eveneens voor de altsax kozen. Martine werd vorig jaar bedacht met de zilveren medaille voor vijfentwintig jaar actieve dienst. Als in 1991 de Heathflower Bigband wordt opgericht maakt Pierre meteen deel uit van de kern van deze muzikanten. Een aantal keren zou hij door omstandigheden (o.a. een werkongeval en ziekte) aan de kant geraken, maar telkens vocht hij zich terug op het oude niveau. Bij onze organisaties, zoals de maatjesfeesten, de bigbandhappenings, lenteconcerten, enz., liet hij zich nooit onbetuigd bij het opzetten van de accommodaties en podia en dergelijke. Maar Pierre was ook een man die knopen doorhakte zonder daar verder nog veel woorden aan vuil te maken. Zijn drumstel liet hij voor wat het was met één korte beslissing : “vanaf volgende week speel ik alleen nog saxofoon”. Punt. Op dezelfde manier nam hij nu de beslissing om te stoppen. “Ik kan het niet meer opbrengen om alle dagen te repeteren om op niveau te blijven spelen, dus vandaag heb ik voor de laatste keer meegespeeld.” Einde verhaal. Alleen een kleinkind was erin geslaagd om hem zijn beslissing met twee weken uit te stellen. Kleinkinderen kunnen altijd iets meer. Wij hebben samen fantastische jaren samen beleefd en al zijn we niet allebei nog muzikant bij De Heidebloem, we zullen er nog wel een aantal leuke jaren bij aanbreien. Nog veel muziekplezier aan de andere kant van het podium toegewenst, Pierre!

 Driedaagse op rollen

Tussendoor doen wij ook nog wat aan sport, of beter, we laten tussendoor ook nog wat aan sport doèn. Stef Dejongh, ondertussen ook al actief op bas als leerling-muzikant, reed zich samen met zijn ploegmaat Lennart Francken de ziel uit het lijf tijdens de driedaagse op rollen. Na een aarzelende start op donderdag kwamen ze vol op dreef op vrijdagavond, om het uiteindelijk op zaterdag af te maken. In de finale wisten ze zich de sterkste van hun categorie. Proficiat en bedankt jongens !

Lente dankbaar ingehaald te Nieuwmoer

Dat was aftellen geblazen (!) dit jaar zeg. Er leek geen einde te komen aan sneeuw, ijs, koude wind en al die andere winterse pekeltoestanden die ons de oren uitkwamen. Het lenteconcert moest, zoals zo dikwijls, soelaas brengen en beter weer afdwingen bij de weergoden. Maar die hadden het zo niet begrepen. Op zaterdagavond daalde min of meer de zondvloed neer over Nieuwmoer, maar binnen in de parochiezaal was daarvan gelukkig niks te merken. De Heidebloem opende met “Die Forelle”, een werk van Schubert dat de lente ademt, en vervolgde met “Trombone Concerto”. Arthur Bierkens blies hier de hele zaal van zijn sokken, op zaterdag nog overweldigender dan op vrijdag. Als iemand nog overtuigd moest worden dat muziek het bindmiddel bij uitstek is tussen alle generaties, dan is dat bij deze gebeurt. Het aantal muzikale jaren dat Arthur inmiddels op de teller heeft staan, is een veelvoud van dat van de meeste andere Heidebloemers, maar zijn interactie met ons aanstormend talent toont glashelder waar het in een vereniging om draait : samen lekker muziek maken, ongeacht wie of wat je bent, wat je leeftijd is en of je nu hoog of laag op de sociale ladder bent opgeklommen. Allemaal muzikanten onder elkaar.

Het volgende werk dat hoge ogen wist te gooien was, tot onze niet geringe verbazing, “Diogenes”. Dit complex en aartsmoeilijke concertwerk, waarin Jacob De Haan zich liet inspireren door de gelijknamige zonderlinge Griekse filosoof, bleek hoog gewaardeerd te worden door kenners én door gelegenheidsluisteraars.

Na de pauze werd, zoals dat bij onze concerten steeds het geval is, naar een versnelling lager geschakeld. Als de concertgangers de kans hebben gekregen zich even te laven, wordt het tijd voor wat lichter werk. In dit gedeelte bleek bij de jongeren vooral het bas’n drumgeweld van “You can leave your hat on” aan te slaan, terwijl het boleroritme van Gilbert Becauds “Et Maintenant” het meest de - euh, hoe zal ik het zeggen - rijpere jeugd wist aan te spreken. Dat we met dit programma twee keer een volle zaal mochten animeren, deed ons deugd. Bovendien liet het publiek er geen twijfel over bestaan dat ze het ook nog konden waarderen. Nog meer deugd ! Om het met de titel van één van de geprogrammeerde werkjes te zeggen : we voelden ons weer eventjes “On top of the World”. Maar gelukkig hebben we dan onze dirigent Willem Van Hout, onze rots in de branding. Hij gunt het ons om even te zweven, maar wees gerust, een week later heeft hij ons al stevig terug met de voetjes op de grond.

Restaurantdag

Wij zijn een volk van Bourgondiërs, laat daar geen twijfel over bestaan. Als je ons over de vloer wil krijgen, nodig ons dan maar uit om te komen eten! Aan jezelf ken je een ander, redeneren wij en daarom nodigden wij op 28 februari l.l. iedereen weer uit om aan te schuiven op onze jaarlijkse restaurantdag. Een recordaantal personen ging in op die uitnodiging en dat nog wel voor onze dertiende editie. Als we al bijgelovig waren dan zijn we daar nu in ieder geval van genezen !

Hup hup Hannelore

Op 28 februari werd er niet alleen getafeld. Onze jongste altsax, Hannelore Van der Kloot, was diezelfde dag in Geel de kleuren van onze muziekvereniging aan het verdedigen op het provinciaal Vlamokampioenschap voor solisten. In tweede afdeling behaalde ze met "Feeling" van André Waignein liefst (beetje tromgeroffel………) 89 procent !!! Het verbaast U wellicht niet dat dit voldoende was om de provinciale titel mee naar Nieuwmoer te brengen. Meteen had ze ook de selectie op zak om deel te mogen nemen aan het nationale kampioenschap dat op 25 april j.l. in het Lemmensinstituut te Leuven werd gespeeld. Hannelore behaalde daar met 85,3 procent de vijfde plaats in tweede afdeling.

 Muziekwedstrijd

Hannelore is niet de enige die zich schrap zet om de jury van haar kunnen te overtuigen. In het laatste kwartaal van dit jaar (de datum is vooralsnog onbekend) zal heel de vereniging zich weer laten evalueren door een jury. De Heidebloem heeft zich ingeschreven voor de muziekwedstrijd, georganiseerd door de provincie Antwerpen. Er zullen nog heel wat boterhammetjes achter de kiezen moeten verdwijnen vooraleer het orkest weer is klaargestoomd. Twijfel is evenwel voor watjes. Als Willem Van Hout zegt dat zijn muzikanten deze uitdaging aankunnen, dan kùnnen ze het ook aan ! Eindejaarsconcert ’t Is door omstandigheden eventjes geleden, maar dit jaar komt er weer een eindejaarsconcert in samenwerking met een andere vereniging. Ook dit keer wordt het een niet voor de hand liggende combinatie. Naast het geweld van onze blazers plaatsen wij op 6 december de subtiele klanken van het Brasschaats Mandoline Orkest. In ons volgende infoboekje leest u er alles over.

Maatjesfeesten

Waar U vast ook nog alles over leest in het volgende infoboekje zijn onze Maatjesfeesten (op 10, 11 en 12 september). We kunnen u uiteraard al geruststellen dat een aantal sterkhouders weer in het pakket zullen zitten : Op vrijdag wordt er voor de veertiende keer geopend met de quiz. Op zaterdag kunt u voor de tweede keer deelnemen aan ons Festival on Wheels : een leuke puzzelzoektocht voor wie met zijn voertuig enkele uren doorheen de mooiste plekjes van de omgeving wil dwalen en zich terwijl ook nog wil amuseren met plezante puzzels. Op zondag verwachten wij u o.a. weer voor onze vlooienmarkt-nieuwe-stijl. Zelf wat te verkopen ? Goed idee, huur een standplaats! Alleen geïnteresseerd in rondvlooien tussen de koopwaar ? Ook van harte welkom !

Nieuws > Infoblad De Heidebloem