De standaard of banier was het visitekaartje van een muziekvereniging en werd meegedragen tijdens optochten. Zoals dat bij fanfares en harmonies wel vaker het geval was, ging die standaard terug op een oude militaire traditie: Romeinse militairen droegen eeuwen geleden al een standaard wanneer ze ten strijde trokken. Sinds de middeleeuwen is een banier ruitvormig of driehoekig. Meestal werden de patroonheilige of muziekinstrumenten afgebeeld, omringd door lauriertakken of eikenloof. Verder waren de naam, de stichtingsdatum en de plaatsnaam steevast geborduurd op rood of bruin fluweel en werd het geheel afgewerkt met gouden franjes. Als een vereniging werkte onder het goedkeurend oog van een adellijke weldoener, mocht die zijn naam niet ontbreken. De vlag werd met de punt opgehangen aan een stang waar bovenop een koperen lier prijkte. Het was de gewoonte dat medailles die op muziekwedstrijden werden behaald aan de standaard werden bevestigd, zodat men daar trots mee kon pronken bij een rondgang.

Tijdens de twintigste eeuw evolueerde men naar het gebruik van vlaggen of vaandels. Die hadden het voordeel, doordat er natuurlijk meer stof aan te pas kwam, dat men er meer op kwijt kon. Maar het was vooral aanzienlijk goedkoper dan een handgeborduurde standaard. 

Op de standaard die in 1924 werd aangekocht door De Heidebloem zijn twee muziekinstrumenten te zien achter de partituur van de Branbançonne. Op de meest recente vlag (gemaakt in 1991) vinden we o.a. een afbeelding van de kerk van Nieuwmoer en een roerdomp. De roerdomp verwijst naar het natuurreservaat De Maatjes en was tientallen jaren het logo van de Nieuwmoerse Maatjesfeesten, een organisatie van de Heidebloem.